Auðnar

Álfana hafði dreymt um að eignast barn í ár og aldir – þeir höfðu skrifað það í skýin, hvíslað því að fjöllunum og hver að öðrum. „Já, takk, bara eitt lítið barn,“ hvísluðu þeir. Þeim varð loksins að ósk sinni þegar Auðnar litli birtist – undurfallegur og engum líkur. Nú áttu álfarnir þá ósk heitasta að Auðnar myndi vaxa vel og dafna. Þeir kepptust við að annast drenginn sinn – og lífið var gott … allt þar til frændálfarnir komu til sögunnar.